Dichtbij Mantelzorg; het verhaal van Huub

Dichtbij Mantelzorg; het verhaal van Huub
Huub heeft jarenlang thuis voor zijn vrouw gezorgd. Zij heeft de ziekte van Parkinson. Sinds zij is opgenomen in een verpleeghuis, is de invulling van de zorg anders geworden maar betrokken en zorgzaam blijft hij.

Hoe ziet je dag er momenteel uit tijdens deze Corona-crisis?
Sinds mijn vrouw is opgenomen, verplicht ik mij zelf om regelmaat in mijn dagritme te houden. Ik sta om 8.00 uur op en ga altijd rond hetzelfde tijdstip naar bed. Ik verricht huishoudelijke klusjes en maak een planning voor die dag met als uitgangspunt: ‘Wat kan ik doen om mijn dag leuk te maken?’Sinds mijn pensioen – dat ongeveer samenviel met de opname van mijn vrouw - heb ik aanzienlijk meer tijd. Dat is niet altijd makkelijk om in te vullen. In de eerste 11 weken van de Corona-crisis had ik nog veel meer tijd. Ik mocht namelijk die eerste 11 weken niet bij mijn vrouw op bezoek. Dan valt er echt iets weg! Ik had en heb veel moeite met haar opname en dit viel wel heel rauw op mijn dak. We belden wel in die 11 weken maar ik miste het ontzettend dat ik haar niet in de ogen kon kijken en kon aanraken. Nu mag ik weer naar toe en daar ben ik heel blij mee. Al valt het niet mee om te zien dat zij een slechte dag of moment heeft als ik bij haar ben. De laatste maand zijn gelukkig mijn wandelclubs weer opgestart. Eén daarvan wordt vanuit de buurt georganiseerd. Dat is heel fijn. Je bent lekker bezig, leert andere mensen kennen en praten gaat ook makkelijk tijdens het lopen. Ook ga ik 1x per week fietsen met mijn buurman. Hij is ook mantelzorger van zijn vrouw. Ook zij is opgenomen dus we hebben veel raakvlakken. Er is zoveel herkenning in elkaars verhalen! Daarnaast ben ik onlangs in contact gebracht met een andere mantelzorger in de buurt. Dit contact doet goed en we gaan samen ook wandelen.

Wat is voor jou belangrijk om het goed te redden, juist in deze tijd en hoe heb je dit aangepakt? 
Ik zet heel bewust in op contacten. Uiteraard met afstand maar fijne contacten met anderen helpen mij om een gevoel van eenzaamheid tegen te gaan. Ik kijk ook wat ik voor een ander kan betekenen bij mij in het appartementencomplex. Even een praatje maken, vragen of ik iets kan doen. Hier zijn al bijzondere ontmoetingen door ontstaan. Wat ik wel heel erg mis nu, is het fysieke contact. Mijn zus noemde het ‘huidhonger’ en dat vind ik een mooie term. Elkaar niet even aanraken en een knuffel geven. Deze week had ik de crematie van mijn broer en dan zie je elkaars verdriet maar je mag elkaar niet aanraken. Dat is extra verdrietig.

Welke positieve ontwikkelingen kun je noemen?
Wat ik positief vind, is het betere contact dat ik heb gekregen met mijn buren. Heel apart dat ik juist dit benoem nu we met de 1, 5 m. samenleving te maken hebben. Maar ik merk echt dat de onderlinge band is verstevigd. We hadden/hebben eigenlijk allemaal dezelfde behoeften en zoeken elkaar daardoor makkelijker op. Dat kan dus ook bij 1,5 meter!

Heb je tips voor andere mantelzorgers?
Houd de structuur in je dag! Zoek contact in je buurt en ook met andere mantelzorgers en blijf bewegen!