Dichtbij mantelzorg: het verhaal van Sabine

We nodigen mantelzorgers uit om, aan de hand van een aantal vragen, hun verhaal met ons te delen. Je verhaal vertellen en delen met anderen geeft ruimte in je hoofd. Verder hopen we dat de openhartige verhalen van mantelzorgers anderen een hart onder de riem steken of misschien wel inspireren.

Lees hier deel 9 van onze rubriek ‘Dichtbij Mantelzorg’, over Sabine. Zij is mantelzorger van haar ouders.

Sabine: “Ik zorg voor mijn ouders die nog zelfstandig thuis wonen. Mijn vader (88) heeft anderhalf jaar geleden de diagnose beginnende dementie (Alzheimer) gekregen. Mijn moeder (84) kan deze situatie niet aan. Ze heeft veel stress en is erg mager. Ze hebben sinds kort ondersteuning van een huishoudelijke hulp. Ik ben enig kind en zorg nu sinds ruim een jaar intensief voor mijn ouders.”

Hoe ziet jouw week eruit?
“Dinsdag breng ik mijn vader naar de dagopvang. Daarna ga ik naar mijn moeder en breng de dag met haar door totdat ik mijn vader weer ga ophalen. Twee keer per week doe ik boodschappen. Mijn vaste boodschappendag is vrijdag, de andere dag is wisselend. Op donderdag als de poetshulp komt ben ik ook bij mijn ouders om te ‘coördineren’. Naast deze taken bied ik vaak begeleiding, bijvoorbeeld bij een bezoek aan de dokter of de kapper. Ik ben er wanneer er iemand komt voor onderhoud/reparaties in huis of wanneer een arts of een officiële instantie op huisbezoek komt. Ze hebben deze steun dan echt nodig. Verder regel ik hun administratie en financiën (verzekeringen, etc.) en los ik problemen op die zich dagelijks voordoen. Ik sta eigenlijk altijd in een soort ‘stand-by’ want ik krijg dagelijks telefoontjes van mijn ouders. Ik ben continu bezig om hun huishouden draaiende te houden en hun welzijn in de gaten te houden.”

Hoe gaat het met jou Sabine?
“Niet daverend, maar afgelopen herfst ging het slechter. Ik merk een voorzichtige verbetering. Ik ben chronisch licht depressief (diagnose door psychiater; ouders weten hier niets van en dat wil ik ook zo houden). Ik heb veel last van somberheid, veel piekeren en spanningen en ook vaak wisselende stemmingen.
De rollen zijn nu omgedraaid: vroeger zorgden mijn ouders voor mij en nu doe ik dat voor hen. Ik voel me vaak onzeker in deze nieuwe rol. In situaties waarbij dingen goed gaan en mijn ouders (vooral mijn moeder) laten blijken dat ze me waarderen en blij met me zijn, voel ik voldoening en ben ik wel trots op mezelf.”

Hoe combineer je het zorgen met je baan?
“Ik werk als uitzendkracht/oproepkracht en heb dus niet altijd werk. Op dit moment heb ik nog geen zicht op werk en is er door corona weinig te doen, daardoor lukt het zorgen voor mijn ouders redelijk. Zodra ik weer werk heb en andere (sociale) verplichtingen, zal het me wel meer moeite kosten om alles te combineren.”

Wat heb je nodig om het zorgen met plezier te blijven doen?
“Wat meer innerlijke rust, maar dat kan ik alleen zelf oplossen. En meewerkende in plaats van tegenwerkende ouders, maar dat zie ik ook niet zo snel gebeuren”.

Hoe laad je je accu weer op?
“Met een druppellader… sorry, nu serieus: Op het moment gaat dat moeilijk; bioscopen, sportschool en winkels zijn dicht, maar over enige tijd gaat het hopelijk beter. Nu door veel te wandelen, lezen en (helaas) tv kijken.“

Wie is er voor jou Sabine?
“Casemanagers dementie Natasha en Melissa, Lilian Frusch van Steunpunt Mantelzorg Zuid en een paar vrienden bij wie ik stoom kan afblazen.”