Dichtbij Mantelzorg: het verhaal van Jolanda

We nodigen mantelzorgers uit om, aan de hand van een aantal vragen, hun verhaal met ons te delen. Je verhaal vertellen en delen met anderen geeft ruimte in je hoofd. Verder hopen we dat de openhartige verhalen van mantelzorgers anderen een hart onder de riem steken of misschien wel inspireren.

Lees hier het vijfde verhaal uit onze nieuwe rubriek ‘Dichtbij Mantelzorg’, over Jolanda. Zij is mantelzorger van haar partner John. Hij heeft primaire progressieve afasie, een zeldzame vorm van dementie.

Voordat de diagnose werd gesteld, was er 15 jaar lang onzekerheid over wat John nu eigenlijk mankeerde. Daarnaast is Jolanda de afgelopen jaren ook mantelzorger van haar beide ouders. In deze drukke jaren is Jolanda blijven werken. Ze werkt nu nog. John moest, door zijn klachten, op een gegeven moment stoppen met werken. Om de dag goed door te komen en wat meer zin te geven aan zijn bestaan is hij het activiteitencentrum in Maastricht gaan bezoeken. Dit gaf zijn leven meer structuur en ook betekenis, terwijl het voor Jolanda fijn was om te weten dat John goed werd opgevangen en zij zich over zijn welzijn even geen zorgen hoefde te maken.

Tot het moment dat ook dit helaas niet meer mogelijk was. John werd, midden in de Coronatijd, opgenomen. Een moeilijke, maar onontkoombare beslissing. Hij ging wonen in een klein, voor hem vreemd, kamertje waar Jolanda de eerste tijd niet op bezoek mocht komen.

Na een tijdje was bezoek weer mogelijk, weliswaar achter plexiglas, maar Jolanda en John konden elkaar gelukkig weer zien. Het telefoontje dat Jolanda op een dag kreeg met de mededeling dat ‘gewoon’ bezoek weer was toegestaan gaf die dag een positief randje.

Op de vraag hoe Jolanda zich bij dit alles staande heeft kunnen houden vertelt ze het volgende: “Mijn werk geeft me afleiding. Ik heb een chef die niet alleen begrip toont maar ook de daad bij het woord voegt als hij iets voor mij kan doen. Verder heeft het zorgen voor John ook iets positiefs te weeg gebracht: het heeft iets ‘open’ gemaakt. Ik maak me niet zo gauw meer druk om futiliteiten. Ik kan me ook meer openstellen, zaken toelaten”.

Tot slot heeft Jolanda een paar tips voor mantelzorgers: “Stel prioriteiten. Neem de rust om alles op een rijtje te zetten, laat hierbij je gevoelens toe maar probeer wel een balans te vinden. Stel grenzen en het moeilijkst van alles: probeer zoveel mogelijk de situatie te accepteren zoals hij is”.