Ik krijg er écht energie van

Leestijd 5 minuten
24 april 2026

Afke (22) studeert nog en heeft een druk sociaal leven. Toch maakt ze tijd vrij om er te zijn voor een ander. Sinds de zomer van 2025 is ze vrijwilliger bij Steunpunt Mantelzorg Zuid. Ze vertelt hoe ze bij het Steunpunt terechtkwam, wat haar motiveert en waarom ze juist van haar bezoekjes bij “haar mevrouw” zélf zoveel energie krijgt.

“Sinds juni vorig jaar ben ik vrijwilliger bij Steunpunt Mantelzorg Zuid. Hoe ik daar terechtkwam? Via internet!
Na even zoeken kwam ik uit op een website met vrijwilligersvacatures. Daar stond Steunpunt Mantelzorg Zuid ook tussen. Ik heb hen meteen een mailtje gestuurd. Niet veel later had ik een gesprek met mijn coach en werd ik gekoppeld aan een mevrouw.

Ik ben zelf druk met school en vrienden en juist daarom vind ik het waardevol om af en toe even stil te staan bij iemand anders. Ik vind het gewoon een mooi idee om iets voor iemand anders te betekenen, ook al is het maar iets kleins.
Ja, sociaal contact vind ik heel belangrijk. Ik merk dat bijvoorbeeld bij mijn oma’s, dat ze regelmatig alleen thuis zijn. Dat raakt me, want dan denk ik: dat wil ik later zelf ook niet. Dat zou ik echt niet leuk vinden.
Mijn huisgenoot inspireerde me trouwens ook. Zij gaat één keer per week bij een oude man poetsen en vertelt daar vaak over. Toen dacht ik: er zijn zoveel mensen die alleen zitten, en we weten dat vaak niet eens. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om zo de hele dag alleen te zijn. Dat is eigenlijk mijn grootste motivatie geweest.

De wekelijkse bezoekjes bij die mevrouw zijn echt gezellig. We wandelen vaak samen, of we zitten gewoon lekker op de bank met een kopje thee en praten over van alles: hoe de week was, wat er in de wereld speelt, familie, noem maar op. Het is niet zo dat zij twee uur praat en ik alleen luister — we praten echt met elkaar. Ook daarom vind ik het echt fijn om erheen te gaan.
Ze heeft veel last van haar knie, dus soms gaat wandelen niet. Dan zegt ze: ‘Vind je het goed als we thuis blijven?’ Maar vaak zegt ze ook meteen als ik binnenkom: ‘Zullen we even wandelen?’ Mevrouw vindt het gezelliger om met iemand samen naar buiten te gaan, dus het is fijn dat ik dan met haar mee kan. En ik vind het zelf ook heerlijk, zeker nu met dat herfstweer. Soms ga ik erheen terwijl ik moe ben van school of tentamens, en dan denk ik: pff, ik ben echt kapot. Maar als ik terugkom, voel ik me een nieuw persoon. Ik krijg er echt energie van.

Ik zou vrijwilligerswerk echt iedereen aanraden. Wij zijn toch van een generatie die, als we pauze willen, vaak twee uur op de telefoon zit of een filmpje kijkt. Ik denk dan: in die tijd kun je ook bij iemand op bezoek gaan. Ik haal daar veel meer energie uit dan uit twee uur filmpjes kijken in bed. We doen zoveel dingen voor onszelf, maar soms zo weinig voor een ander.
Wat ik ook heel fijn vind, is de begeleiding vanuit Steunpunt Mantelzorg Zuid. Mijn coach is heel betrokken. Ze stuurt me regelmatig een appje of belt even om te vragen hoe het gaat — niet alleen met het vrijwilligerswerk, maar ook met mij.
En ze laten je niet zomaar los nadat je bent gestart. Ze geven je echt het gevoel dat je dit niet alleen doet. Toen ik begon, zei ik eerlijk dat ik het ook een beetje spannend vond. Stel dat er iets gebeurt met de mevrouw terwijl ik erbij ben. Maar ook dat hebben ze — ja, liefdevol is wel het goede woord eigenlijk — uitgelegd. Ze zeiden dat ik altijd met alles bij hen terecht kan, wat er ook is. Dat geeft me rust.

En wat ik ook belangrijk vind: het is allemaal heel flexibel. Als ik een week tentamens heb, dan vraag ik de mevrouw: ‘Mag ik even overslaan of op een andere dag komen?’ Dat is nooit een probleem. Er is geen druk. Dat maakt het laagdrempelig en past helemaal bij deze tijd.”