De mensen zijn blij en jij bent blij

Leestijd 4 minuten

Anja Stuart is dit jaar tien jaar vrijwilliger bij Steunpunt Mantelzorg Zuid, en ze denkt nog lang niet aan stoppen. Ze noemt het Steunpunt ‘een warm bad’, een plek waar vrijwilligers écht op de eerste plaats staan. Met een coach en de vrijheid om te kiezen wat bij haar past, geniet ze enorm van haar vrijwilligerswerk. Anja’s verhaal laat zien hoeveel verschil één iemand kan maken,  voor een ander én voor zichzelf. 

“Mensen vragen weleens waarom ik dit doe. Heel simpel: de mensen zijn blij, en jij bent blij.” 

“Ik ben nu tien jaar vrijwilliger bij Steunpunt Mantelzorg Zuid, maar ik ben met vrijwilligerswerk begonnen in een bejaardenhuis. Ik hielp daar mee in de keuken, koken met oudere mensen. Dat vond ik heel leuk. Maar er wrong iets. Het personeel was vaak niet fijn, ook niet naar de bewoners toe. Eerst dacht ik: laat maar gaan. Tot mensen om me heen zeiden: ‘Anja, je laat van je profiteren. Weet je waar je naartoe moet? Naar het Steunpunt Mantelzorg.’ 

Ik ben naar een open dag van het Steunpunt gegaan, en gebleven. Wat me meteen raakte, is dat je hier als vrijwilliger echt op handen wordt gedragen. Dat meen ik echt. Je krijgt een kaartje op je verjaardag, er is een vrijwilligerscafé, en soms gaan we gezellig samen uit eten – één keer zelfs in een kasteel. Vrijwilligers staan bij het Steunpunt écht op de eerste plaats.

Het begint altijd met een gesprek. Als je contact opneemt met Tim of Lily-Anne vragen ze wat bij je past – wat je graag doet en wat je juist niet wilt. Je kunt aangeven of je met honden wilt wandelen of juist niet, of je binnen of buiten wilt werken, en of je het erg vindt als mensen roken. Op basis daarvan zoeken ze iemand die bij jou past. Samen met een coach ga je dan op bezoek bij de hulpvrager. Meestal voel je meteen of het klopt. En klopt het niet? Dan regelt de coach het verder. Dat geeft zoveel lucht. Ook als ik ergens mee zit, hoef ik mijn coach alleen maar te appen of te bellen. Dat is perfect geregeld.

“Ik riep altijd: terminale zorg wil ik niet, dat is te zwaar voor mij. Ik was van jongs af aan bang voor de dood. Als veertienjarige begon ik voor mijn moeder te zorgen, die borstkanker had. Toen ik zestien was, is ze overleden. Ik heb altijd gezegd: dat doe ik nooit meer. 

En toch kwam er een kennismaking met een vrouw van wie ze zeiden dat ze nog maar een maand te leven had. Uiteindelijk werd die maand drie jaren. De drie mooiste jaren van mijn leven, noemde zij die. We gingen vaak wandelen. Ze was trots als ik in sportkleren naast haar liep, ze dacht dat ik haar sportcoach was. En dan liep ze zonder rollator. Door haar heb ik geleerd: er is nog zóveel mogelijk. 

Een andere dame kon door haar ziekte zomaar vallen. Alleen naar buiten gaan durfde ze niet. Ik heb een autootje, dus we gingen samen boodschappen doen. Eerst naar Intratuin, dan nog even naar de Plus. Voor haar was dat een uitje. En er was een mevrouw die altijd zingend de deur voor me open deed: ‘Anjaaaa!’ 

Niet alles is makkelijk. Er was ook een mevrouw die heel vervelend aandacht vroeg als ik weg wilde gaan. Ik was toen best wel overstuur en belde Tim. Hij zei: ‘Anja, stop er direct mee. Wij lossen dit voor jou op.’ Dat was echt een opluchting. 

Er gebeuren ook grappige dingen. Een dame vroeg me een keer: hoe laat moet ik dit eigenlijk pakken, Anja? Ze wees naar een buisje Steradent! Ik heb het meteen weggepakt en in de kast gelegd. Later konden we er samen om lachen. Diezelfde vrouw had mijn poster – die van de sportclub waar ik vrijwilliger ben – voor aan de muur gehangen, in de woonkamer én in de slaapkamer. 

Ik ben in de loop van de tijd wel wat strenger geworden, duidelijker. Als je te lief blijft, zoeken mensen grenzen op. Dat geldt voor alle mensen om je heen. Ik heb geleerd te zeggen: tot hier en niet verder. Vroeger was ik een zielig meisje, zeg ik weleens. Maar ik heb gezorgd dat dat zielige meisje nu goed voor zichzelf was. Dat is mijn leerweg geweest: zorgen voor een ander begint met zorgen voor jezelf. Als je niet voor jezelf zorgt, kun je ook niks voor een ander. 

Loslaten hoort er ook bij. Soms gaat iemand plotseling naar een verpleeghuis, zonder dat je afscheid kunt nemen. Ik maakte ook mee dat een mevrouw waar ik vaak was geweest me aankeek en vroeg: ‘Wie ben jij?’ Dat doet pijn. Ook voor dit soort dingen kan ik mijn coach bellen. 

Wat ik eerder miste in mijn werk als vrijwilliger – gezien worden, gewaardeerd worden – krijg ik bij het Steunpunt. Daarom zeg ik tegen iedereen: wil je iets gaan doen. Ga naar Steunpunt. Je krijgt er geen spijt van. Bij het Steunpunt sta je niet alleen. Je staat er op één.”

Is vrijwilligerswerk ook iets voor jou?
Neem vrijblijvend contact op met Steunpunt Mantelzorg Zuid. 
Tim Gijzen: t.gijzen@mantelzorgzuid.nl en 06-1603 1862
Lily-Anne Bruijnzeels: l.bruijnzeels@mantelzorgzuid.nl en 06-1063 9563